De Roparun 2011 met de Lotgenoten Vlaanderen ofte hoe probeer je iets te verwoorden wat niet te beschrijven valt.. ik krijg het niet echt op papier gezet. Een poging tot …
Zaterdagochtend om 5u opgestaan om te vertrekken naar de verzamelplaats te Mechelen waar iedereen met piepoogjes binnensijpelde.. de busjes en de mobilhomes werden volgeladen met bagage, fietsen en 30 gekken.. al dan niet klaar om van Parijs naar Rotterdam te lopen-fietsen-begeleiden-masseren-eten klaarmaken- ….
Aangekomen in Parijs zagen we nog enkele mensen, zo’n 275 teams ;) Even gek als ons en bereid om +/- 530km lang de benen te teisteren voor het gezamenlijke doel! Net als vorig jaar startte ik in team 2 en om 15.38u stond team 1 klaar voor de start, nog niet wetend en afwachtend wat de komende 48u ging brengen… houden de beentjes en het karakter het uit dag en nacht met weinig tot geen slaap, wanneer komen de krampen en halen we de finish?
Winy mocht van start…
Winy, je weet wel, diegene die in augustus 2010 na 49 jaar opnieuw verschrikkelijk nieuws kreeg en de organisatie toen overliet aan Heidi omdat hij er wellicht niet 100% meer voor zou kunnen gaan… yep, diezelfde Winy stond nu aan de start van zijn Roparun .. hoe sterk kan iemand zijn? Idool 2011, onze hoogstpersoonlijke Lance!
Het startschot werd gegeven, emoties weggeslikt en voor ons team (2) werd er naar het eerste aflossingspunt gereden. Daar kwamen de lieve dames van de catering al direct in actie met een uitgebreid menu. Massagetafels werden opengeklapt en er werden al pijnlijke puntjes opgezocht :p De chauffeurs en bijrijders overliepen nog eens grondig de route en stoppunten: iedereen op zijn best!! En toen Bob arriveerde, “onzen busdriver”, waren we al helemaal gerust.
Het avondzonnetje bleef lekker schijnen toen team 1 de eerste aflossingspost naderde al vóór de voorziene tijd.. snel snel klaarmaken en eindelijk konden we van start .. het eerste zenuwvuur kon uit de sloffen worden gelopen.
Met nieuwkomers
Jess en Marc en routiné Cathy werden de km’s vlot afgehaspeld en genoten van een ondergaand zonnetje.
Rosita, onze nieuwe kiné, mocht toen nog genieten van een rustige shift ;) En toen begon het: de donkere nachtelijke uurtjes in de Franse heuvels, alsmaar frisser wordend. Sommige leken in het pikkedonker wel cols van 1ste categorie! Respect voor onze 2 fietsters die 5-6 uur doorlopend op de fiets ons begeleidden, thx dames!
We besloten niet onder te doen voor team 1 en knabbelden nog iets af van het voorziene schema .. op het aflossingspunt het andere team even succes wensen en aanschuiven aan tafel! Wederom hadden die lieve cateringdames alles mooi voorzien, de glimlach kregen we er gratis bij. Daarna droge kleertjes aan en een plaatsje opzoeken in de mobilhome.. oordoppen in en slapen .. Yeah right.. not at all!! Ondanks de oordoppen kon ik de slaap niet vatten in de mobilhome die Parijs-Dakar wel leek te rijden. In tegenstelling tot anderen (zonder namen te noemen :pp) was het dus een slapeloze rustshift. Niet getreurd, we hebben nog wel wat energie over..
Shift 2: ’s morgens vroeg ontwaken aan een lokaal voetbalveldje, een koude douche en een Frans toilet.. need I say more? Het net-niet doorbrekend zonnetje kon dus de spiertjes niet opwarmen maar daar hielden de Franse heuvels geen rekening mee.. onverbiddelijk op en af met enkele ferme kuitenbijters! Please, Bob, zet mij af bovenop de berg.. ;))
Nie pleuje, nie neute.. luupe luupe! Franse dorpjes, het éne al pittoresker dan het andere en vooral levenloos passeerde.. je moedigt elkaar wat aan en ziet de andere teams eens in het daglicht, het één al aangenamer dan het andere :p
2e nieuwkomer kinesiste Katrien kreeg al wat meer werk met knietjes, kuiten, billen, … allez, af en toe een massage’ke voor de fun zat er ook wel tussen alhoewel die kine’s toch altijd ferm pijnlijke punten weten te vinden, grrr.. Bijrijder Bertje ontdekte ondertussen een verborgen sportief verleden ;)
Shift 2 verliep nog goed, opnieuw begon de slokdarm wat te sputteren zoals vorig jaar, maar “What am I complaining about?” Ik ben op weg met de Lotgenoten! Ik herinnerde me van vorig jaar dat het einde van shift 2 een ijskoude douche betekent in een sporthal.. écht uitkijken daarnaar deed ik niet, maar toch doken we eronder! Miljaar, ze moeten daar toch echt eens een boilerke installeren! Helemaal verfrist (letterlijk!) begon ik aan het eten.. vorig jaar stond ik blok door verse groente te eten, dit jaar gingen ze mij niet liggen hebben. “Lieve dames van de catering: Mag ik een portie nasi?”.. Ja hoor, terug met de glimlach! Eerste hapje en ja, terug prijs, alles blok, pijn aan de slokdarm tot in de rug… heel raar, het lag dus niet aan de komkommer vorig jaar, maar aan mezelf ;) Soit, we overleven het wel hé De dames van de kine mochten zich daarna uitleven op de verstijfde billen, plezant zenne! Vooral voor hen dan ;p Toch bedankt! :)
Team 1 was ondertussen terug vertrokken met Winy, volgens mij zit die toch aan de EPO! ;)
De 2e mobilhomerit was zo mogelijk nog rally-achtiger dan de eerste. Samen met mijn bedpartnertje (om discretie verzwegen) gingen we paar keer “van de grond”, de slappe lach als gevolg… vergeet dus ook maar dat 2e slaapje, dutje, napje, hoe je het ook wilt noemen, zelfs 2 minuutjes indommelen zat er niet in.. dit werd écht zwaar… helemaal duizelig en waggelend verliet ik de mobilhome en probeerde ik wat te bekomen. Maar opnieuw: “What am I complaining about?” Ik ben kerngezond en leid een luxe-leventje, dus bij deze aan iedereen: “Kom pas klagen als je daar recht toe hebt!”
Klaar voor de 3e shift, een gevoel in mijn lijf iets zoals na 7 Duvels te hebben gedronken (de Soei weet daar alles van :p ) Gelukkig was daar onze spring-in-’t veld Inge die de 3e kine-shift bij ons team ging doen. Dat motivational coach-gedoe, miss Schepers, doe daar maar wat mee ;)
En het allerbelangrijkste: deze shift bracht ons naar Zele! Wie stond er daar? Sofietje (al dan niet licht alcoholisch getint :p)! Samen met de Joost, Ann, Krappot’je, Bert (vriend Jess) en Odile (ODS-partner in crime). Maar eerst nog lopen! De steenweg op Asse.. mensen, 1 goeie raad: als ge daar niet moet zijn, blijf daar weg! Het is 1 kl.. aaneenschakeling van omhoog-omlaag en rechtdoor.. :D
Van de kont tot aan de enkels begon alles te verkrampen, maar na een 500m inlopen konden we iedere keer een stukje verder.. De fun zat erin, de moraal terug hoog en Iron Man Jack kwam de troepen wat moed inspreken.. zoiets helpt ;)
Vorig jaar moesten we wachten tot Zele om wat mensen langs de weg te zien, dit jaar begon het in Opwijk (we waren dan ook een pak sneller dan het schema van vorig jaar). Hart- en spierverwarmende woorden, applaus, babbels, … de mensen beginnen het te snappen dat dit geen ver-van-mijn-bed-show is, maar iets waar eenieder vroeg of laat mee geconfronteerd wordt: de strijd tegen kanker van familieleden, vrienden of kennissen.. of jezelf. En iedereen draagt zijn steentje bij.
Van Opwijk ging het naar Dendermonde, via Villa Vanthilt die even bijzaak werd.. een pak volk, als voorproefje voor Zele. Het werd donker en de verwachtingen groot, op de baan naar Zele aan het rond punt begon het al: Feestje! Het voor dit jaar als thema stripfiguren-versierde dorp geeft je de nodige boost voor de resterende kilometers.
Een dikke knuffel en kus van mijn Sofie’ke en de vrienden zien maken je gelukkig, de kleine dingen des levens die je moet koesteren ;)
Terwijl het hele dorp verder feestte, konden we van een spaghetti-picknick genieten. De mobilhome in en duimen maar dat er een uurtje slaap in zat… Beetje rammelen in de mobilhome, maar deze keer was het lontje écht wel opgebrand en konden we een kort dutje doen (Woehoe, gered!!) ..
Team 1 had op zondagnacht nog een tandje bijgestoken wat betekende dat nachtelijke omroeper Raf om 3.10u ons al terug kwam wakker maken! “Jongens, rond 4u zijn ze daar al”.. Aaarrgghhhh… opstaan dan maar, een eerste lekkere warme douche in Stabroek en een ontbijt naar binnen spelen. Om 4u ’s morgens je loopbroekje aantrekken, waar zijn we mee bezig? Met de Roparun, geen andere verklaring mogelijk ;)
Vorig jaar ging het vanaf Stabroek super, het was een aaneenschakeling van mensen langs de weg.. het was toen ook al half 7 of zo en heel goed weer… dit jaar was het 4u, donker, miezerig… het zou wel wat kalmer zijn..
Maar nee hoor, ze stonden er al! Aan de grensovergang ’s morgens vroeg met een kleine fanfare en zonder schroom voor nachtlawaai. Hupla, we waren terug vertrokken! Ossendrecht, Bergen-op-Zoom, Barendrecht en de zovele dorpjes.. het blijft ongelooflijk hoeveel steun je krijgt.. het is soms lopen met de krop in de keel.
En telkens komt ook het besef terug dat je met een hele bijzondere groep onderweg bent, voor mij zijn dit vrienden en collega’s, zo bekijk ik ze altijd, maar anderzijds zetten de verhalen tussendoor je ook stevig met beide voeten op de grond en kan je niks anders dan pakken respect opbrengen voor hun vechtlust. Deze Lotgenoten staan er, er zijn er ook die de strijd verliezen of die bezig zijn met hun gevecht tegen kanker.. door deze Roparun wou ik mijn steentje bijdragen en hoop geven aan hen (héél speciaal zelfs voor een canicrosserke).
Back to business, wat in mijn geval lopen betekent.. de voorlaatste shift is hard, het is doorbijten ondanks àl de mensen langs de weg en het stukje van 26km lopen-fietsen-lopen-fietsen bijt nog eens extra in je kont ;) maar het einde komt in zicht, de laatste wissel!
Aflossen met team 1, nog eens wat massage (aiaiaiaiai..),beetje bijtanken, dutje in het busje en op naar de laatste aflossingspost vanwaar we met 8 lopers op de fietsen afwisselen tot in Rotterdam. Beetje bijpraten, lollen, zeveren, genieten, sterkte tanken, zwaaien, fietsen, lopen, .. het passeert in sneltempo en de eindmeet komt in zicht.. blijdschap en ontroering..
Ons ploegske heeft het toch weer maar mooi gedaan. Na 46u7m22s overschreed er aan de Coolsingel een “yellow runner” de finish, 10 maand na de zoveelste tegenslag, met in zijn kielzog 29 back-ups voor het leven! Thx Winy, thx Heidi, bedankt iedereen voor dit wellness-weekendje!
Alle gelijkenissen van personen op de foto's met Zeelse stripfiguren zijn zuiver toevallig!
