
Zondagmorgen klaar om te vertrekken naar de
canicross te Butsel-Boutsersem .. nog wat stijf en vooral ferm vermoeid van het parcours "brandnetelvrij" enz. te maken voor de
Donkdogsurvival a.s. zondag.
We stonden 4 keer aan de start vandaag: eerst de canicross met Feliz. De spaanse furie is een heel ander paar mouwen dan Cujo. Met Cujo kan ik hetzelfde tempo hanteren, met Feliz is het stukken lopen aan snelheden waarvan de benen pijn doen en dan even bekomen en dan weer terug in gang schieten. Om dit aan te kunnen moet ik dus terug wat snelheid trainen of gewoon in 't algemeen terug trainen (na de survival). Steken in de zij deden ons nog paar keer wandelen, dus het werd geen topdagje qua resultaat maar 't is altijd plezant om met Feliz te lopen:we werden 7de in onze reeks, bedankt Feliz :)

Bij de Canirun werd nog op 't laatste moment beslist van toch met Cujo te starten, die had een slechte week achter de rug met wat eetproblemen dus het werd afwachten hoe hij ging reageren, maar het ging goed, hij bleef vlot lopen en we mochten tevreden afsluiten op opnieuw een 7de plaats.
De 3de keer werd het dan nog eens de canirun met Umi. Umi is een vrouwtje, dus daar kan je alles van verwachten :pp Ik heb het al eerder gezegd, maar ik sta soms te kijken wat ze kan. Uiteindelijk liep ik met Umi nog geen minuut trager dan met Cujo en ik zat er al redelijk door op die moment. Als ik eens fris kan starten met Umi, moet het wel eens mogelijk zijn om met haar op dat podium te belanden. Ze moet niet onderdoen voor de grotere rassen, ze heeft zelfs het lef als ze andere voorbijsteekt nog eens om te kijken: een teef hé ;)
Aangekomen bij de auto bekeek ik Cujo nog eens en hij zag 't nog wel eens zitten om van start te gaan, ditmaal met Haike.

De 4de keer was het de FunRun met "Sexy Lexy-time".. allez, of wat ervoor moest doorgaan. Lex was de hele dag al onder de indruk van alle canicross-heisa, dus hij stond niet echt te springen om van start te gaan. Een zit-positie met zijn rug naar de startlijn en een vragende blik naar mij van: "Wat staan we hier te doen?" gaf mij al niet teveel vertrouwen. Hij schoot toch in gang mits wat aanmoediging en had er toch wel zin in.. soms bleef hij wat hangen bij links-rechts maar dat moet hij ook nog allemaal wat leren. Het aangenaamste was dat hij 'vlot' enkele hondjes passeerde ipv te panikeren. Hem zo tussen die honden zien lopen deed me toch nog beseffen dat het toch maar een kleine sprinkhaan is en dat dit voor hem al een mooie prestatie is, we zijn fier op ons 'manneke' :)

Met dank voor de mooie foto's aan
Tine &
Carla!
En nu op naar de
Donkdogsurvival, nog even stressen!