Zaterdagmorgen om kwart voor 5 ging de wekker en vertrokken we naar Zele om samen met nog Roparunners naar Mechelen te rijden. Daar kwamen alle busjes, motorhomes, fietsers, masseurs, begeleiders, kookdames, .. samen. Vandaar ging het naar Parijs onder leiding van roedelleider Winy!
Wat later dan voorzien kwamen we in Parijs aan (file),zo werd de pasta-maaltijd maar overgeslaan en zelf iets in elkaar gestoken. De billen werden gemasseerd, teamkledij en sportzakken werden verdeeld en het viel me al direct op dat dit heel plezant ging worden. Geen streversgedoe, maar sportieve mensen in elke betekenis van het woord. We keken vlug eens rond in het park en sommige teams zijn echt ongelooflijk ingericht: vrachtwagens speciaal omgebouwd met douches, slaapcompartimenten, keukens, stoomcabine enz. Sommigen zijn hier echt wel op een verwen-weekend ;)
Onder de brandende zon startte om 16.05u deel 1 van het team (ik zat dus in deel 2). Het is allemaal nogal overweldigend als je dit de eerste keer meemaakt wat een volk daar allemaal staat en hoe prachtig alles is ingericht, chapeau voor de organisatie! Na de start werd alles ingeladen en naar het eerste wisselpunt gereden waar we nog wat van het zonnetje en het prachtige Franse landschap konden genieten.
Rond kwart na 9 wachtten we vol ongeduld op de eerste team-wissel. Een opkomende migraine baarde zorgen, maar dat werd al direct vakkundig gekraakt en komaf mee gemaakt door kinesiste Inge. Met de fluo-vestjes aan vertrok loper 1 met de fietsers. Het andere team kon even afkoelen en reed al door naar wisselpunt 2. Het landschap in Frankrijk is heel mooi, maar verdorie veel bergop en bergaf. Tot na 2u ’s nachts bleven we in het donker en langzaam kouder wordend de heuveltjes bestormen, in ’t begin al iets feller dan op ’t einde :) In het busje werd ondertussen flink getetterd en gezeverd… iedereen was nog vol energie en motivatie!
We werden netjes afgelost door het andere team en kropen de mobilhomes in voor de rit naar wisselplaats 3. Wat betekent 5u rust tussen die shifts? Wel, dat is dus aankomen.. even iets aandoen van droge (lees: minder bezweet en stinkende) kledij (misschien), de mobilhome in naar het volgend wisselpunt (meestal +/- een uur rijden (reken er niet op dat je in een hobbelende en piepende rijdende mobilhome kan slapen), misschien nog iets eten en dan proberen in slaap geraken voor een 2-3 uurtjes op een plekje dat je kan bemachtigen, al dan niet alleen of met 2-3 samen, op de grond in de gang van de mobilhome of gewoon buiten zoals onze ‘Iron Man’ Jack! Ah ja, een uurtje voor vertrek wordt je gewoon opnieuw wakker gemaakt om nog te ontbijten en wat te verfrissen indien mogelijk, dus je kan zelf wel rekenen en inbeelden hoe fris je klaarstaat voor een 2de shift :/ (Dit had ik efkes onderschat, vrees ik)
Het zonnetje stond al vroeg klaar om op ons zondagmorgen te verwelkomen, dus de koude nacht was over, maar het bleef echter zijn best doen zodat we na elke 2km aflossing een flesje water leegdronken. Bakken en braden in ‘La douce France’.. je zou ervoor tekenen op vakantie, maar nu was het puffen van ’s morgens tot ’s middags. De heuvels bleven maar komen afgewisseld met typische franse dorpjes. Aangezien in Frankrijk de Roparun niet echt leeft, werd er tussen de 275 teams wel heel veel gesupporterd voor elkaar, je bent tenslotte geen concurrenten van elkaar, maar we lopen allemaal samen voor dat éne doel!
De benen gingen nog goed, we werden dan ook goed gesoigneerd door onze masseurs van dienst en de kinesio-tape kwam al boven in allerlei kleurkes én we hebben een ‘magisch stokske’ ontdekt, maar daarover later meer als ik er zelf zo ééntje heb :D
Onder een snikhete hemel werden we afgelost door het andere team en zo konden we opnieuw even de benen stilhouden én we konden douchen!! Er was een sporthal in de buurt, dus vol enthousiasme daar naartoe. Er was 1 douche beschikbaar maar het ging héél snel vooruit, het was nl. geen koud water, maar IJSkoud water. Perfect voor de spieren, maar na een nihil qua nachtrust nefast voor het hart :/ Toch maar eronder gesprongen en met een klein ….. hartje, op de tanden gebeten en we waren als herboren. Een lekkere koude schotel nadien en daar ging het wellicht mis, ik stak vanalles in mijn ketel en na enkele uren begon de maag te protesteren: een branderige slokdarm en moeilijk slikken enz. enz. .. het zou wel overgaan.
Eventjes ingedut tussen de gesprekjes door in de rijdende (lees: schuddende, piepende, vanalles..) motorhome en dat was het dan terug qua slaap. Er werd nog gestopt aan een milieuplaats om het afval te lozen en vandaar naar het volgende wisselpunt. We lagen met het hele team ondertussen al een hele tijd voor op schema, de rustpauze werd bijgevolg ook ingekort :/
Raar om te begrijpen misschien, maar we stonden terug gemotiveerd klaar om te starten voor de volgende shift in de namiddag/avond (soms al eens geeuwend en gapend, maar allez).. het was vooral uitkijken naar de mensen die vanaf België langs het parcours begonnen te staan.. met als hoogte- en wisselpunt Zele. De steenweg van Edingen naar Asse heeft ons nog paar keer doen vloeken, we dachten na Frankrijk van de bergjes af te zijn. Maar ja, er werd niet ‘geneut of gezaagd’, integendeel..
Diverse dorpen en gemeenten beginnen vanaf Asse al te versieren en zelfs de kleinste aanmoediging motiveert na ettelijke kilometers. Langzaamaan wordt Vlaanderen warm voor die Roparun, ik geef toe dat ik vorig jaar er toevallig ook maar de 1ste keer over hoorde.
In Zele kwamen we samen met deel 1 van ons team om dan samen het dorp door te lopen. Zele is al 2 jaar RopaRunnersstad en die titel willen ze behouden. Vóór we Zele binnenkwamen, was het vat al af bij mij, de benen waren terug even leeggelopen.. ik hoopte dus op een oppepper!!
Wel, in Zele zijn ze dus gewoon zot hé.. na al die km’s is dat écht niet goed voor uw hart om tussen die massa te lopen.. maar overweldigend zalig voor de moraal. Iedereen leeft mee en doet zijn best om de teams te verwelkomen, ongelooflijk, gewoon het hele dorp in feest. Ik was heel gelukkig mijn Sofietje daar te zien in het gezelschap van kameradski’s Gunther, Selena, Joost en Ann .. dus efkes gestopt en dan zijn op enkele minuten de batterijen terug helemaal volgeladen!!
Na Zele ging het dan met de mobilhome richting Stabroek waar ik een bed in de mobilhome wist te bemachtigen, weliswaar gedeeld, maar allez.. het lukte niet om te slapen, grrrr, daarboven kwam nog es dat er een zatte .. tegen één van de mobilhomes reed, dus nog wat lawaai met politie enz. Iedereen zat er dus terug ruim op tijd in (not!) Een uurtje ingedommeld en dan opnieuw gewekt voor het ontbijt wat ik al niet meer binnenkreeg door die slokdarm die erger werd, maar daarover zeur je niet als je met Lotgenoten Vlaanderen onderweg bent!! Als er een wil is, is er een weg! We konden wel zalig warm douchen. Half 6 maandagmorgen begonnen we dan aan onze voorlaatste shift, ik had er niet echt vertrouwen in, maar...!!
Dan ga je de grens over na Stabroek en kom je alsof in een andere wereld, élk dorpje in Nederland verwelkomt je als een ware held.. de mensen staan gewoon 's morgens om 6u buiten om te supporteren, nog meer, ze maken er gewoon een feest van en het is overal ambiance.. dan vergeet je in één klap alle ongemakken en die benen schieten terug in gang. Ik onthou vooral Bergen-op-Zoom op de markt, ik voelde de grond niet meer, zoveel steun krijg je daar van de mensen die komen kijken.. wat een verschil met Frankrijk waar een verdwaalde landbouwer zich te pletter schrikt als je passeert :)
Het laatste stukje (+/- 34km) doe je dan met alle lopers samen. Eéntje die loopt en 7 die meefietsen en zo wisselen. Er wordt wat bijgepraat en volop genoten van de voorbije km's.. de finish komt in zicht en dan is het af en toe slikken van de emoties die bovenkomen. Op 47u tijd zijn we toch uiteindelijk met 'ons bendeke' van Parijs naar Rotterdam gelopen, zoiets laat sporen na op je lijf en in je hart.. een aanslag op je leven zoals Winy het verwoordt..
Bedankt aan iedereen die mee was en die langs de weg stond, dit is en blijft een onvergetelijke ervaring!! Er valt nog zoveel te vertellen, maar eigenlijk moet je dit gewoon eens meemaken, niet voor het sportieve, maar vooral voor de vriendschap!!
De foto's van Heidi kan je hier bekijken en een filmpje van deel 1 van het team hier. Bekijk ook nog eens alle filmpjes en foto's overal, misschien krijg je de smaak ook wel te pakken!!
