Nog cross...

... The Blues Sisters


.. en we zijn vertrokken.. allez Sofie dan toch..


.. en schoonmoeder met schoondochter..



En Cj nog es met Femke!



Bedankt nog eens aan de supersportieve ladies!!

bron foto's: "www.canicross-info.be en met dank aan de VCF" , dwz Kim, Nicky en Femke :)

Canicross Oudenaarde

Naar jaarlijkse gewoonte was de zon overvloedig van de partij te Oudenaarde, desondanks kwam er terug een pak volk opdagen. De hondjes kunnen af en toe het water in, dus dat is een groot voordeel aan het Donkmeer.

Door de blessure was ik geneigd Cujo thuis te laten, want rustig wandelen staat niet in zijn agenda op zo'n canicrossdagje, maar met wat puzzelwerk van enkele dames kon hij uiteindelijk toch mee vertrekken naar Oudenaarde.

Femke was direct bereid om Cujo op sleeptouw te nemen voor de Fun (merci!) en 'k vermoed dat het voor beiden wel plezant was. Ze is dan ook gewoon van met 'ne wittekop te lopen :)

Ann, als perfecte schoonmoeder, ging op pad met ons Umi-muilke. Aan de blije gezichtjes te zien aan de aankomst hebben ze zich onderweg blijkbaar geamuseerd.



Maar mijnen held van de dag is toch Sofie met Cujo. Omdat ze niet wou dat Cujo aan de kant bleef staan, schreef ze zich in voor de lange afstand zonder getraind te hebben. De doortocht van de eerste ronde ging vlot, maar in de 2e ronde was het rustiger aan. Cujo die zoals vanouds altijd moet zien wie of wat er achter hem hangt.. (thx Tine voor de foto's)



Nog een mooie verrassing was Dorit(je)..
Selena had er niet zo'n goed gevoel bij aan de aankomst, maar ze mochten beide op het hoogste schavotje!! Dikke proficiat!

Af en toe komen er ook heuse toppers op de canicross. Gisteren zagen we Lana Van Gaver, Belgisch kampioene veldlopen bij de miniemen,aan het werk met Handsome. Ze kaapte bij haar eerste deelname direct een 2de plaats weg in haar reeks! Broer Aaron nam ook deel met de grappige dwergschnauzer Hootch..

De dag werd afgesloten met een lekkere pizza.. een enigszins beschonken koppel vroeg zich af wat canicross inhield (ik had mijn t-shirt nog aan) en blijkbaar was de echtgenoot overtuigd dat dit iets met ezels te maken had. Onmiddellijk werd dit ontkend, maar achteraf bekeken.. :p

Voorgevoel..

.. ik voelde al dat 't niet goed zat, 't was te vreemd dat ik me goed voelde na 37km maar toch geen stap meer vooruit raakte op de marathon. Donderdag dan efkes met Sofie gejogd en het was terug van 't zelfde, de knie had er geen zin meer in.

Dus terug naar de dokter en de conclusie is: een scheurtje in de meniscus. Woensdag worden er foto's genomen en wellicht daarna arthroscopie (kijkoperatie) met bijhorende revalidatie :/

Afhankelijk van de plaats van de scheur (achterhoorn, voorhoorn) hangt het herstel af, hopelijk kijken we dus maar een paar dagen tegen die krukken aan. Daarna wordt het terug opbouwen..

Het wordt voorlopig dus wat surfen op i'net om ervaringen te zoeken van gelijkaardige gevallen van lopers om een idee te hebben wat we mogen verwachten. Cujo zal ook efkes op zijn tanden mogen bijten, het canicrossen zit er niet in de komende wedstrijden. Voilà, meer nieuws woensdagavond na de pictures :)

nog efkes mijmeren..

Nu de 1ste kennismaking met een marathon erop zit, is het altijd leuk om eens terug te blikken. In tegenstelling tot misschien de meeste, heb ik al direct terug zin om een 2de te plannen, al is het maar om die minuten dat ik stilgestaan heb uit mijn geheugen te wissen.

Maar ook omdat ik fysiek nog tamelijk fris ben aangekomen.. wat een verschil van 10min. op 42km kan doen hé.

Ik verlang al terug naar die toffe en ontspannen sfeer op de markt in Hulst aan de start, de babbels onderweg (merci à Duvel, Carine en Kris), de enthousiaste supporters (én volgend jaar wat meer volk in Axel!), de vriendelijke vrijwilligers onderweg en aan de versierde aankomst .. en het zonnetje :)

Ik heb geen zin in een een marathon waar je uren dient aan te schuiven, straat in - straat uit loopt .. ik verveel me nogal snel :)

Maar eerst die knie goedkrijgen.. we zullen maar direct eens foto's laten nemen ervan, dan is het meteen duidelijk. Die krampen onderweg zullen wellicht te wijten zijn aan te weinig drinken, geen magnesium meer bijgenomen de laatste weken en te weinig belasting op asfalt (vermoed ik), dat kan ik alleen maar testen op een volgende 42'er, maar dan één aan bv. 4u om dat eten en drinken tijdens de marathon te testen.. zo zijn er nog wel wat beginnersfouten naar boven gekomen zoals dat gesukkel met een loszittende heupgordel de eerste 12km (wat een energieverspilling), de nummer die 2 keer loskwam, enz. maar ik heb de smaak wel te pakken.

Jammer dat ik ook een Large shirt heb besteld, veel te groot natuurlijk.. dus volgend jaar moeten we wel terug meedoen voor een Medium-shirt :)

Ook de diverse websites met allerlei foto's zijn nog nagenieten natuurlijk en de verslagen overal getuigen ervan dat iedereen genoten heeft van deze mooie organisatie.

Nu eventjes terug die kortere afstanden, zalig toch..

Marathon Zeeuws-Vlaanderen

We zijn aangekomen en we leven nog.. de eindtijd is 3u40-3u41 geworden (efkes wachten op de officiële uitslag). De knie heeft, zoals verwacht, nog wat roet in het eten gegooid, maar we kunnen tevreden zijn voor een 1ste marathon.

Om 11u konden we op de markt te Hulst van start gaan onder een mooi zonnetje, wat een meevaller. Aan het vooropgestelde tempo van 5min/km deden we ons rondje Hulst en vertrokken dan voor de overige 40km :)

Het liep vlot, heel vlot.. ik wou ook niet teveel versnellen omdat ik nog geen ervaring had met die km's. Door het goede weer lagen ook de bospaden droog en km na km werd afgehaspeld met een goed gevoel. De omloop was mooi aangegeven en links en rechts stonden er 'zonnekloppers' te applaudiseren .. leuk was ook dat er vele mensen de naam riepen die op de startnummers gedrukt stonden.


10km-20km-30km, nog altijd vlot en nergens last. Na het lastigste stuk van de marathon, het (ei)land van Meijer (33km) voelde ik me nog fit en besloot dan ook langzaam te versnellen. Ik zag Gunther een 20-tal seconden voor me lopen en wou dan ook de laatste km's samenlopen.



Op 37km was 't van dat.. de krampen schoten er efkes in en ik moest stretchen. Dat ging niet echt van harte, maar we konden toch terug beginnen .. jammer dat de knie het dan ook ineens maar opgaf. Strompelen kan je het niet echt noemen, ik stond gewoon blok, dan sta je fit op 37km en blokkeert de "carrosserie". Je probeert dan anders te lopen, maar dat bekoop je door terug ergens anders krampen te krijgen. Dus gewoon stilstaan en samen met Joost proberen wat te stretchen en de spieren te ontspannen zodat we op onze tanden konden bijten met de knie. Maar het lukte niet en de minuten vlogen voorbij, dan is het efkes twijfelen of je verderloopt of niet.. als dat al gaat natuurlijk.

Beetje bij beetje strompelden we terug in gang, maar veel versnellen zat er niet meer in of de knie blokkeerde terug. Dus dan is het maar joggen en hopen dat je die laatste km's nog kan overbruggen.


Met nog een pak reserve kwamen we over de finish na 3u40 en dan ben je blij dat je het uiteindelijk toch gehaald hebt. Dus lichtjes ontgoocheld omdat er een tijd onder de 3u30 inzat, anderzijds was het een goeie leerschool want mss was de knie nooit geblokkeerd na die krampen te krijgen, dus misschien te weinig gedronken of te weinig magnesium opgenomen .. iets om over na te denken. Anderzijds tevreden dat we gefinished zijn na een moeilijke periode met blessures.


De Marathon Zeeuws-Vlaanderen heeft me geen moment verveeld, de omloop is prachtig en heel gevarieerd. Ik teken direct om er volgend jaar terug te starten. Ik zag deze week nog een filmpje van de organisator dat er wat teleurstelling was over de opkomst, maar de afwezigen hebben hier ongelijk. Doe vooral zo verder, het was een genot (tot op 37km) om deze te kunnen lopen!!


Nog es bedankt aan Ann, Joost, Loris, Sofie en Umi voor de steun onderweg!


En een dikke proficiat aan Gunther die onder die 3u30 gedoken is!

laatste loodjes...

We zijn er bijna!!.. wat staat er zo nog op 't programma die laatste dagen?

Wel: vanavond 6km - morgen 5 - zaterdag 8 - zondag 13 - maandag 5 - dinsdag 6 - woensdag 5, allemaal aan gematigd tempo, wat een verademing :) .. dan 2 dagen rust en dan de marathon.

Het parcours wordt nog eens bekeken met de diverse plaatsen voor de supporter(s). Joost smeert zijn benen in om mee te fietsen (hopelijk een fiets met een extra zitje), Sofie maakt gerechtjes met extra koolhydraten, Gunther loopt ook nog zijn km's mee, nog een bezoekje aan de osteopaat maandag, het i'net wordt nog es afgesurfd voor allerlei info (die we eigenlijk al weten)en vooral de foto's van vorig jaar worden nog es bekeken ... ik begin er echt naar uit te kijken om te kunnen starten!! Terneuzen, here we come!! .. maar we gaan wel starten in Hulst :D en we blijven bij het plan van 3u30min.! Meer info of nog late inschrijvers hier.

En nu blijft het stil tot 17/04 's avonds ..

Nog een muziekske om de adrenaline te weerspiegelen :)

GP Baziel te Loppem

Om de marathonzenuwen te bedwingen en gewoon omdat het superplezant en gezellig is, schreven Sofie en ik ons in voor de aflossings-canicross te Loppem. De Ronde Van Vlaanderen is ook heel interessant, maar als ge die 3 hondenmuilkes ziet, is de keuze snel gemaakt.

Met nog enkele ferme regenvlagen reden we naar Loppem waar het al stillekes aan begon op te klaren, dus dat was al een meevaller, we willen tenslotte nu niet meer ziek vallen. Eerst werden de teams geloot .. Sofie viel in een groepje met snelle Louis/Turbo en Marleen met Charlie, ikzelf werd bij Sofie met Goa en Noëmi met Pipolette ingedeeld.


Thx aan Tine voor de foto!

Het klinkt cliché, maar in zo'n estafette stijgt iedereen boven zichzelf uit. Op die korte afstanden van 800 en 600m worden er hoge snelheden gehaald. Iedereen zet zich in voor zijn/haar team, niet in het minst de kleinere hondjes die zich met leeuwenmoed in de strijd gooien.. ikzelf heb ook mijn tanden stukgebeten op Maxime met zijn beagle en Herman met griffonneke Enya. Chapeau!!

Sofie werd met haar team 11de en mijn team 6de, dus was ik heel tevreden van de dames in het team (en de hondjes).. 't is tenslotte voor de fun zo'n dagje. Hanna met Erynn vonden de canicross-drive terug met enkele pittige spurtjes waarin ze alles gaven.

Umi en Cujo hebben er een goed interval-trainingske op zitten, ze werden nadien dan ook beloond door de VCF met koekjes, de baasjes konden zich volvreten met ribbekes en frietjes! Lex bekeek het allemaal nogal schuchter en moet nog wennen aan de canicross-gekte, maar dat komt wel.

Winnaars van de dag werden Ralf, Nilson en Flynn. Tine nam een foto van Ralf en Flynn die de titel 'Foto van 't jaar' verdient..




Uitslagen, een mooie foto-reportage en zelfs filmpjes vind je hier!!

Ze zijn er!!

.. de twijfels :)

In élk boek, élk tijdschrift vind je hetzelfde.. Na de laatste zware trainingsweek is er de tijd voor herstel en rust, in die laatste dagen voor de marathon begin je over alles na te denken. Temeer als het de 1ste 42'er is ..

Heb ik wel genoeg getraind? Het voelt alleszins niet zo. Wat mag ik wel/niet eten/drinken? Er komt al eens een pijnscheut of kramp ergens tevoorschijn die je nog nooit gevoeld hebt, enz. Ervaren marathonlopers zullen hier al eens mee lachen of misschien herinnert het hen aan hun "1ste keer" :D

Anderzijds krijg ik nu minder last van de knie, de voet is zo goed als hersteld en van de maagoperatie in januari moet nu ook alles uit het lijf zijn. "Positive thinking" en dat houden we nog een dagje of 12 aan! Laat die marathon maar komen, ik heb er zin in!!

Juist op de finish moet ik nog wat werken:

Max!! Dringend!!

Hi folks, even iets dringends, iets wat élke hond verdient, maar als er iemand is die deze kerel kan helpen: http://www.animaltrust.be/

Het is een gecastreerde reu, geboren op 26/07/2004 en afgestaan aan het asiel op 29/10/2009.
Hij zit daar nu dus al 5 maand. Onbegrijpelijk voor zo'n prachtige hond.
Max is sociaal, lief, aanhankelijk, kan met andere honden, maar het is wat oppassen met dominante reutjes. Hij is heel lief voor mensen en kan volgens mij zeker met kinderen. Hij kan behoorlijk trekken aan de lijn, maar als je hem beloont met snoep kan hij ook perfect naast je lopen. Ook bevelen als zit, lig, blijf,... kent hij.
Max kan absoluut NIET met katten en ontpopt zich als een ware Houdini als er katten zijn.
Hij is heel trouw aan z'n baasje en loopt niet weg.
Hij is wél wat bezitterig tov z'n baasje, maar ik vermoed dat dat door z'n verblijf in het asiel komt, dus daar valt zeker aan te werken. Hij heeft ook een lichte vorm van verlatingsangst daardoor.

Hij was bang voor een bench, maar na drie dagen kon ie perfect in een bench, zolang je in de buurt bleef. Mits verdere benchtraining, komt dit dus wel goed.
Hij heeft baknijd naar andere honden (ook weer: oorzaak = asielverblijf en compleet uitgemergeld zijn. Hij heeft constant honger en gaat echt op zoek naar voedsel. Onze cornflakes en onze fruitmand hebben er hier aan moeten geloven :D ) Naar mensen ook weer: geen probleem met baknijd.
In de auto piept hij wat de eerste vijf minuten, maar dan is het ok.

Max zou bang zijn van harde geluiden en schoten, maar heb dat zelf niet ervaren. Nu ja, hij heeft hier maar 3 dagen gezeten.
Max durft niet alleen buiten zijn, wss door een slechte ervaring bij z'n vorige baas. Dat is ook de reden waarom Max weg moest bij z'n vorige baas. Als hij alleen buiten zat, brak hij uit en vernielde hij dingen om dan aan de voordeur te gaan zitten.

Max is heel mager aan het worden door z'n verblijf in het asiel en zoekt dringend een nieuwe thuis of eventueel een tijdelijke opvang waar hij weer kan aansterken.
Het is een pracht van een hond die meer dan ooit een warme thuis verdient. Hij zou een heerlijke canicrosser zijn en een maatje voor het leven.

Ernstige kandidaten mogen me contacteren of Hanna